Sehrli chana

Bir bor ekan, bir yo‘q ekan, och ekan, to‘q ekan... Qishning bir kuni mahalla chetidagi tepalikni qalin, momiq qor qoplabdi. Kech kirib, quyosh pushti rangga bo‘yalibdi.
Ali o‘zining ko‘k chanasini sudrab, tepalikka chiqibdi. Yonida mitti qor qoploni Qorvoy dumini miltillatib kelayotgan ekan.
«Bu tepalikning siri bor», — deb pichirlabdi Qorvoy. — «Chana yolg‘iz uchsa — bitta uchqun chaqnaydi. Do‘st bilan uchsa — o‘nta uchqun!»
Tepalikning eng uchida Shoxcha ismli echkicha o‘tirgan ekan. Shoxchalari kichkina, boshida to‘q sariq jun qalpoqcha bor ekan. Ostida esa yangi, yaltiroq qizil chana bor ekan.
Shoxcha chanasini mahkam quchoqlab olibdi.
«Bu meniki. Hech kimga bermayman», — debdi u sekin.
Keyin yolg‘iz o‘zi pastga uchibdi. Chana sekin sirpanibdi, bittagina mitti uchqun chaqnabdi. Yarim yo‘lda esa chana to‘xtab qolibdi. Shoxchaning dumchasi ma’yus osilibdi.

Shoxcha chanasini sudrab, yana tepaga chiqibdi. Yana yolg‘iz uchibdi. Yana bitta uchqun. Zerikarli ekan.
Ali uni yaxshi tushunibdi. Yangi o‘yinchoqni o‘zida saqlab qolgisi kelish — tabiiy. Hamma ham ba’zan shunday his qiladi.
Ali bir oz o‘ylab turibdi-da, o‘z chanasini Shoxcha tomon suribdi.
«Kel, mening chanamda navbat bilan uchamiz. Avval sen», — debdi bolajon. — «Sen uchib bo‘lgach, menga berasanmi?»
Shoxcha hayron bo‘lib, bosh irg‘abdi.
«Men o‘ngacha sanayman, keyin navbat menga», — debdi Ali.
Echkicha ehtiyotkorlik bilan ko‘k chanaga o‘tiribdi.