Qishki kiyim poyezdi

Bir bor ekan, bir yo‘q ekan, och ekan, to‘q ekan... Qishki ta’tilning bir tongida Ali uyg‘onib, derazaga qarabdi. Hovli oppoq qorga burkanibdi! Uzoqda, tepalikda mahalla bolalari chana uchishayotgan ekan.
Deraza oynasida qor naqshi paydo bo‘libdi. «Tiq-tiq!» Bu — Qorvoyning salomi ekan. Mitti qor qoploni dumining uchini miltillatib chaqiribdi:
«Chiq, qor odam yasaymiz!»
Ali derazaning darchasini ochibdi. Qorvoyning dumidan bitta qor uchquni uchib kiribdi. U yostiq yonida yotgan o‘yinchoq qo‘zichoq Jingalakning burniga qo‘nibdi. Shunda Jingalak jonlanib, sakrab turibdi!
«Men ham boraman! Men ham!» — debdi u.
Darchadan xonaga mitti, o‘ynoqi qor girdobchasi ham uchib kiribdi. Uning ismi Chalkash-voy ekan. U aylanib-aylanib, kiyimlarni aralashtirib yuboribdi:
«Aralash-quralash! Hi-hi-hi!»
Jingalak shoshib, o‘zining mitti kiyimlarini kiyibdi. Qo‘lqopni qulog‘iga, qalpoqni oyog‘iga kiyibdi. Etiklarni esa teskari kiyib olibdi. Sharf qorniga o‘ralib, tugun bo‘lib qolibdi...

Jingalak o‘ziga qarab, shalvirab o‘tirib qolibdi.
«Qalpoq oyog‘imdan tushib ketyapti... Etiklarim teskari... Qishki kiyim juda ko‘p ekan. Kimdir kiydirib qo‘ysa-chi?» — deb pichirlabdi u.
Hech kim kulmabdi. Ali uning yoniga cho‘kkalabdi. Bolajon do‘stini yaxshi tushunibdi. Qishki kiyim rostdan ham ko‘p. Adashib ketish — tabiiy. Hamma bilan ham shunday bo‘ladi.
Shunda Alining esiga bir o‘yin tushibdi.
«Kel, kiyim poyezdi yasaymiz!» — debdi bolajon.
U kiyimlarni gilam ustiga vagonlardek birin-ketin teribdi. Ikkita poyezd bo‘libdi: kattasi — o‘ziniki, kichkinasi — Jingalakniki. Birinchi vagon — issiq paypoq. Ikkinchisi — shim. Uchinchisi — jun ko‘ylak. To‘rtinchisi — palto. Keyin etik, qalpoq va sharf. Eng oxirgi vagon esa — qo‘lqop.
«Qo‘lqop nega oxirida?» — deb so‘rabdi Jingalak.
«Qo‘lqopda tugma qadash qiyin-da», — deb jilmayibdi Ali.
Qorvoy deraza ortida dumini silkitib, hushtak chalibdi:
«Chuh-chuh, kiyim poyezdi, birin-ketin — o‘zim, o‘zim!»

Poyezd yo‘lga tushibdi. Ali paypog‘ini kiyibdi: «O‘zim!» Jingalak ham paypoqchasini tortibdi: «O‘zim!»
Shim — «O‘zim!» Jun ko‘ylak — «O‘zim!» Paltoning tugmachalari birma-bir uychasiga kiribdi: «O‘zim, o‘zim!»
Chalkash-voy yana aralashtirmoqchi bo‘libdi. Lekin poyezd tartib bilan yurayotgan ekan. Girdobcha hayron bo‘lib to‘xtabdi, keyin qiziqib qolibdi.
«Men ham poyezdga qo‘shilsam maylimi?» — debdi u.
«Albatta! Sen hushtak bo‘lasan», — debdi Ali.
Chalkash-voy «chuh-chuh» deb hushtak chalibdi. Etik, qalpoq, sharf... va eng oxirida qo‘lqop! Do‘stlar hammadan oldin tayyor bo‘lishibdi.
Ular hovliga yugurib chiqishibdi. Qor oyoq ostida g‘ichir-g‘ichir qilibdi. Qorvoy bilan birga katta qor odam yasashibdi. Qor odamning burni — sabzi, ko‘zlari — ikkita qora toshcha ekan. Jingalak esa mitti qor to‘p yasab, qor odamning qo‘liga tutqazibdi. Chalkash-voy qor odam atrofida mayin aylanib, qor uchqunlarini sepibdi. Ayvondan buvijon kulimsirab, qo‘l silkitib turibdi.

Kechqurun kiyimlar sandal yonida isinib, quribdi. Uxlashdan oldin Ali bilan Jingalak ertangi poyezdni stulga terib qo‘yishibdi. Paypoq, shim, jun ko‘ylak... eng oxirida esa qo‘lqop.
«Ertaga ham o‘zim kiyinaman», — deb esnabdi Jingalak.
Chalkash-voy deraza ortida, qor uyumi ustida, kichkina oppoq to‘pdek o‘ralib uxlabdi. Qorvoy esa tokchada dumini yostiq qilib yotibdi. Dumining uchi sekin-sekin miltillabdi.
Ali yumshoq ko‘rpaga kiribdi. Jingalak yostiq chetiga bosh qo‘yibdi.
«Chuh-chuh... kiyim poyezdi... birin-ketin...» — deb pichirlabdi Qorvoy.
Poyezd ham bekatga kelib, to‘xtabdi. Vagonlar birin-ketin mudrab qolibdi. Tashqarida qor odam oy nuri ostida sabzi burnini qiyshaytirib, mudrabdi.
Ali sekin nafas olibdi... bir... Sekin chiqaribdi... ikki... Yana bir bor... uch...
Jajji qahramon shirin uyquga ketibdi. Xayrli tun, Ali.