Birinchi qor
Birinchi qorni kutib, sabrni o‘rgatadi: kutish «kutish o‘yini» — qo‘shiq, o‘ngacha sanash va «uxlayotgan qor parchasi» — bilan o‘tadi, «hozir emas, nonushtadan keyin» so‘zlari tinchlantiradi.
Bu ertakda bosh qahramon — Ali. Lulla’da esa ertak farzandingiz ismi bilan aytiladi.
Farzandingiz ismi bilan tinglash — bepul
Bir bor ekan, bir yo‘q ekan, och ekan, to‘q ekan... Kuzning so‘nggi oqshomlaridan birida Ali deraza oldida o‘tirgan ekan. Hovlidagi tut daraxti barglarini to‘kib, yalang‘och qolibdi. Osmonni kulrang, momiq bulutlar qoplabdi.
Buvijon sandal ustiga issiq choy qo‘yib, kulimsirabdi:
«Havo sovib qoldi. Bugun kechasi birinchi qor yog‘sa kerak».
Alining ko‘zlari chaqnabdi. Qor odam yasagisi, qorda yugurgisi kelibdi. Lekin osmondan hali hech narsa tushmas ekan.
Shu payt deraza oynasida nozik, oppoq naqsh paydo bo‘libdi. Keyin «tiq-tiq» degan ovoz eshitilibdi. Oyna ortida mitti qor qoploni bolasi turgan ekan! Mo‘ynasi kumushrang, ko‘zlari muzdek moviy, bo‘ynida oq yo‘l-yo‘l feruza sharfcha bor ekan. Uzun, paxmoq dumining uchida esa qor parchalari yulduzdek miltillar ekan.
«Salom! Men Qorvoyman. Tog‘dan birinchi qorni olib keldim», — debdi u.
Ali issiq paltosini kiyib, buvijon bilan ayvonga chiqibdi. Qorvoyning yelkasida ayvon tagida yashovchi Chiqchiq chumchuq o‘tirgan ekan. U patlarini hurpaytirib, sakrabdi:
«Qani qor? Hozir kerak! Hozir!»
Chiqchiq «pir» etib bulut tomon uchibdi. Tumshug‘i bilan bulutning chetidan tortibdi:
«Tezroq yog‘! Tezroq!»
Bulut cho‘chib, siqilib qolibdi. Ikki-uchta qor parchasi tushay debdi-yu, shamolda uchib ketibdi. Chiqchiq ayvon panjarasiga qo‘nib, boshini egibdi.
«Nega yog‘mayapti? Men kutolmayman...» — deb pichirlabdi u.
Ali uni yaxshi tushunibdi. Kutish qiyin. Hamma narsani darrov xohlash tabiiy. Hamma ham ba’zan shunday his qiladi.
Qorvoy sekin pichirlabdi:
«Birinchi qor juda uyatchan. Uni shoshirishsa, uchib ketadi».
Ali bir oz o‘ylab turibdi-da, bir o‘yin topibdi.
«Chiqchiq, kel, kutish o‘yinini o‘ynaymiz!» — debdi bolajon.
Avval ular qo‘shiq aytishibdi:
«Lip-lip, qor parcha, sekin tush, sekin tush...»
Keyin o‘ngacha sanashibdi. Bir... ikki... uch... Qorvoy har songa dumini bir silkitibdi. To‘rt... besh... olti... Chiqchiq ham sekin-sekin sanabdi. Yetti... sakkiz... to‘qqiz... o‘n...
Endi uchinchi o‘yin — «uxlayotgan qor parchasi». Ali barmoqlarini qor parchalaridek o‘ynatib, kaftiga sekin qo‘ndiribdi. Chiqchiq ham qanotchalarini ohista yig‘ibdi.
Shunda bulut yumshabdi. Osmondan birinchi qor parchasi aylanib-aylanib tushibdi. U to‘ppa-to‘g‘ri Chiqchiqning boshiga qo‘nibdi — xuddi mitti oppoq qalpoqchadek!
«Voy! Meniki!» — deb chirqillabdi chumchuq.
Ortidan ikkinchisi, uchinchisi... Keyin minglab qor parchalari raqsga tushibdi. Tut daraxti, tandir, ayvon zinalari oppoq bo‘libdi. Qorvoyning dumi hovlini kumush nur bilan yoritibdi.
«Qor odam yasaymizmi? Hozir?» — deb so‘rabdi Chiqchiq.
Ali jilmayibdi:
«Hozir emas. Qor ko‘paysin. Ertalab, nonushtadan keyin yasaymiz».
«Hozir emas — nonushtadan keyin!» — deb takrorlabdi Chiqchiq.
Bu safar u xafa bo‘lmabdi. Aksincha, qanotchalarini qoqib, kuylab yuboribdi:
«Lip-lip, qor parcha, sekin tush, sekin tush...»
Buvijon hammani uyga, iliq sandal yoniga chaqiribdi. Chiqchiq ayvon tagidagi uyasiga kirib, patlarini hurpaytiribdi.
«Ertalab qor odam yasaymiz», — deb esnabdi u.
Qorvoy deraza ortidagi tokchada, momiq qor ustida yotibdi. Dumini o‘rab olibdi. Dumining uchi kichkina chiroqchadek miltillab turibdi.
Ali yumshoq ko‘rpaga kiribdi. Derazadan qor sekin yog‘ayotgani ko‘rinar ekan.
«Lip-lip, qor parcha, sekin tush, sekin tush...» — deb pichirlabdi Qorvoy.
Qor hovlini oppoq ko‘rpa bilan o‘rabdi. Tut daraxti ham, tandir ham, ayvon ham uxlab qolibdi.
Ali sekin nafas olibdi... bir... Sekin chiqaribdi... ikki... Yana bir bor... uch...
Kipriklar qor parchasidek yengil yumilibdi. Ertalab esa ularni qor odam yasash kutar ekan. Jajji qahramon shirin uyquga ketibdi. Xayrli tun, Ali.
Saboq: Kutish qiyin, lekin uni o‘yinga aylantirsa bo‘ladi: qo‘shiq aytamiz, o‘ngacha sanaymiz va «hozir emas, ...dan keyin» deymiz.