Jasur Jingalak

Bir bor ekan, bir yo‘q ekan, och ekan, to‘q ekan... Qishki ta’til tugashiga oz qolibdi. Bog‘chaga qaytishdan oldin oyijon Alini shifokor ko‘rigiga olib boradigan bo‘libdi.
«Nega boramiz?» — deb so‘rabdi Ali.
«Sog‘lom bolalar ham ko‘rikka boradi. Shifokor xola qancha o‘sganingni o‘lchaydi, yurak qo‘shig‘ingni tinglaydi», — deb jilmayibdi oyijon.
Ko‘chada qor g‘ichirlar, quyosh qor ustida olmosdek yaltirar ekan. Ali bag‘rida o‘yinchoq qo‘zichoq Jingalakni olib boribdi. Qorvoy dumini silkitsa, Jingalak jonlanar ekan. Mitti qor qoploni Qorvoyning o‘zi ham yonma-yon borayotgan ekan. U qorda kichkina izlar qoldirar ekan. Oyijon esa ularning yonida sekin, xotirjam qadam tashlar ekan.
Lekin Jingalak qaltirabdi. U Alining sharfi orasiga yashirinib olibdi.
«Shifokor nima qiladi? Men qo‘rqaman...» — deb pichirlabdi u.
«Men ham bir oz cho‘chiyapman», — deb tan olibdi Qorvoy. — «Tog‘da shifokor yo‘q-da».

Ali do‘stlarini yaxshi tushunibdi. Yangi joy, notanish asboblar — bir oz qo‘rqinchli. Hamma ham ba’zan shunday his qiladi. Bu tabiiy.
Shifoxona iliq va yorug‘ ekan. Burchakda yumshoq o‘yinchoqlar va rangli kitobchalar turgan ekan. Devorga katta qor odam chizilgan ekan — u bo‘y o‘lchagich ekan.
Ularni oq xalatli Shifokor xola kutib olibdi. U cho‘kkalab, ular bilan ko‘zma-ko‘z gaplashibdi.
«Avval sehrli asboblarimni ko‘rsataman, keyin ishlataman», — debdi u.