Harflar shahri

Bir bor ekan, bir yo‘q ekan, och ekan, to‘q ekan... Oydin bir oqshom Alining shinam xonasiga kumush oy nuri tushib turgan ekan. Stol ustida qalin kitob yotgan ekan. Kitobdagi harflar qop-qora chiziqchalarga o‘xshab, jimgina mudrar ekan. Ular bilan hali hech kim tanishmagan ekan.

Shu payt deraza tokchasiga nurli, mehribon oy qizcha Lulla sirpanib tushibdi. Uning ortidan quloqlari shalpaygan, dumi likillagan kuchukcha ham dumalab kiribdi.
«Bu — Olma. Uning ismi bo‘ynidagi taqinchoqda yozilgan edi. Lekin to‘rtta harfi adashib, Harflar shahriga ketib qolibdi», — debdi Lulla.
Olma ma’yus bo‘lib, bo‘m-bo‘sh taqinchog‘ini ko‘rsatibdi.
«Topamiz!» — debdi bolajon dadil.
Lulla jilmayib, sehrli naqarotni aytibdi:
«Harfvoy, harfvoy, siringni och, sehrli yo‘lga nuringni soch!»
Oy nuri cho‘zilib, derazadan uzoqlarga ketgan yaltiroq ko‘prikka aylanibdi.

Ular oy nuri ko‘prigidan o‘tib, Harflar shahriga yetib kelishibdi. Bu yerda har harfning o‘z uychasi, o‘z ovozi va sevimli so‘zi bor ekan. Ko‘chalar yumshoq nurdan, chiroqlar yulduzchalardan ekan. Uychalar derazasidan turli ovozlar mayin qo‘shiq bo‘lib taralar ekan.
Birinchi bo‘lib to‘lin oydek dum-dumaloq uycha ko‘rinibdi. Ichidan «O-o-o...» degan mayin qo‘shiq eshitilibdi.
«Bu O harfining uyi. Uning sevimli so‘zi — oy», — debdi Lulla.
Ali barmog‘i bilan havoda katta aylana chizibdi. O harfi quvonib, uychasidan uchib chiqibdi-yu, Olmaning taqinchog‘iga kelib qo‘nibdi!
Keyin ingichka, baland, lolaga o‘xshash uycha chiqibdi. Undan «L-l-l...» degan qo‘shiq taralibdi. Uning sevimli so‘zi — lola ekan. Bolajon havoda tik chiziq chizib, pastini o‘ngga buribdi. L harfi ham sakrab chiqib, O harfining yoniga tizilibdi.
Olma xursand bo‘lib, dumini likillatibdi.

Do‘stlar ko‘cha bo‘ylab yurib, uchinchi uychaga yetibdi. Uning tomida mushukchaning quloqlariga o‘xshash ikki uchli cho‘qqi bor ekan. Ichidan «M-m-m...» degan yoqimli ovoz kelibdi. Sevimli so‘zi — mushukcha ekan.
Ali havoda ikki tepalikni yonma-yon chizibdi. M harfi dumalab chiqib, qatorga qo‘shilibdi.
Nihoyat, qip-qizil anorga o‘xshash uycha oldiga kelishibdi. Ichkaridan «A-a-a!» degan jarangdor sado yangrabdi. Sevimli so‘zi — anor ekan. Bolajon havoda narvonchaga o‘xshash uchburchak chizibdi. A harfi ham chopqillab chiqibdi.
To‘rtta harf yonma-yon tizilib, Olmaning taqinchog‘ida yarqirabdi: O, L, M, A... Olma!
Harflar bir-birini quchoqlab, «Salom, Olma!» deyishibdi. Kuchukcha shunday sevinibdi-ki, Ali atrofida uch marta aylanibdi. Shu payt ro‘paradagi ulkan kitob eshigi sekin ochilibdi va undan iliq ertak nuri taralibdi.

Do‘stlar kumush ko‘prik bo‘ylab uyga qaytishibdi. Harflar ham kitobga qaytib, sahifalar orasiga qulay joylashib olibdi. Endi ular qora chiziqchalar emas, balki tanish, mehribon do‘stlarga aylanibdi.
«Ertaga harf ovi o‘ynaymiz. Har kuni bitta harf: uni uydan topamiz, havoda chizamiz, kechqurun kitobdan izlaymiz», — deb pichirlabdi Lulla.
Ali derazaga qarabdi. Osmonda dum-dumaloq oy suzib yurgan ekan.
«Ana, O!» — deb jilmayibdi bolajon.
Olma bolajonning kaftini yalab, «rahmat» deganday dumini likillatibdi. Keyin ko‘rpacha ustida o‘ralib, mudrabdi. Lulla ham nurini sekin xiralashtiribdi.
«Harfvoy, harfvoy...» — deb pichirlabdi u.
Ali yumshoq yostiqqa bosh qo‘yibdi. Sekin nafas... bir... ikki... uch... Kitob ham, harflar ham, oy ham uxlab qolibdi. Jajji qahramon shirin uyquga ketibdi. Xayrli tun, Ali.