Telefon uxlagan kecha

Bir bor ekan, bir yo‘q ekan, och ekan, to‘q ekan... Hislar o‘lkasining bir chekkasida, shinamgina uyda Ali ismli bolajon yashar ekan. Uning eng yaqin do‘sti — Momiq ismli oppoq o‘yinchoq quyoncha ekan. Momiqning quloqlari uzun, dumchasi paxtadek yumshoq ekan. Kunduzi ular birga sakrashar, kubikdan minora qurishar, kechqurun esa bir yostiqda uxlashar ekan.

Bir oqshom deraza ortida yulduzlar birin-ketin yonibdi. Javondagi o‘yinchoqlar esnab, uyquga hozirlanibdi. Faqat Momiq burchakda telefonga tikilib o‘tirgan ekan. Ekranda multfilmlar ketma-ket almashar, Momiq esa ko‘zini uza olmas ekan.

Ekran nurining ichida esa jajji Ko‘k Ekran sehrgari yashar ekan. Boshida uchli ko‘k qalpoqcha, qo‘lida ko‘k shishacha. U «hi-hi» deb kulib, Momiqning quvonchini shishachaga tomchilab yig‘ar ekan. Momiqning quloqlari shalvirab, ko‘zlari toliqibdi... Lekin u baribir ekrandan uzilolmabdi.

Ali do‘stining yoniga ohista o‘tiribdi.
«Momiq, ko‘zlaring charchabdi-ku», — debdi u.
«Bilaman... Lekin multfilm shunaqa qiziq-ki, to‘xtay olmayapman», — deb pichirlabdi quyoncha.
Bolajon uni yaxshi tushunibdi. Qiziq narsadan ajralish hammaga ham qiyin bo‘ladi. Bu tabiiy ekan.

Shu payt javondagi soatcha «jiring-jiring» qilibdi. Bu — orom vaqti kelganining belgisi ekan.
«Hi-hi, yana bittasini ko‘ra qol», — deb shivirlabdi Ko‘k Ekran sehrgari.
«Yo‘q, sehrgar, soat jiringladi», — debdi Ali mayin, lekin dadil.
Keyin do‘stiga o‘girilibdi: «Qara, Momiq, endi tugmani o‘zimiz bosamiz. Kel, birga qilamiz».
Bolajon quyonchaning yumshoq panjasini o‘z barmog‘i ustiga qo‘yibdi. Ikkalasi tugmachani birga bosibdi va baravar aytibdi:
«Chiq-chiq, tugmacha, xayr, ekrancha! Ertaga ko‘rishamiz!»
Ekran sekin xiralashib, o‘chibdi. Xonaga iliq, sokin oqshom qaytibdi.

Ekran o‘chishi bilan xonada haqiqiy mo‘jizalar uyg‘onibdi-yu! Derazaga yopishtirilgan qog‘oz kapalaklar qanot qoqib, havoda aylanibdi. Javondagi ayiqcha kerishib: «Nihoyat! Endi o‘ynaymizmi?» — debdi. Kubiklar ham bir-biriga suyanib, «biz ham shu yerdamiz» deb shivirlabdi.
«Qani, bitta haqiqiy o‘yin tanlaymiz», — debdi Ali.
Ular tungi chiroqni devorga qaratib, qo‘l soyasidan quyoncha yasashibdi. Devordagi soya-quyoncha quloqlarini likillatibdi, sakrabdi, hatto ayiqchaga ta’zim qilibdi. Momiq shunaqa kulibdi-ki, shalvirgan quloqlari yana tikka turibdi!

Ko‘k Ekran sehrgari esa qorong‘i ekran ortidan mo‘ralabdi. Uning ko‘k shishachasi ochilib, Momiqning quvonchi oltin uchqunlardek xonaga qaytibdi.
«Uf-f, men ham charchabman. Kun bo‘yi multfilm ko‘rsatish oson emas ekan. Ertaga ko‘rishamiz, do‘stlar», — deb esnabdi sehrgar.
U mitti qalpoqchasini yostiq qilib, telefon ichida pinakka ketibdi. Shu kechadan boshlab Ko‘k Ekran ularning do‘sti bo‘lib qolibdi.

Tun o‘zining baxmal ko‘rpasini yoyibdi... Oy nuri derazadan mo‘ralab, yostiqlarga kumush nur sepibdi. Telefon javonda jimgina uxlabdi. Qog‘oz kapalaklar derazaga qaytib qo‘nibdi, ayiqcha ham ko‘zini yumibdi. Kubiklar esa bir-biriga suyangancha mudrab qolibdi. Deraza ortida oy ham esnab, bulutdan ko‘rpa yopinibdi.

Ali issiq ko‘rpaga kiribdi. Momiq quyoncha uning yonida, yostiq chetiga bosh qo‘yibdi.
«Rahmat senga, do‘stim. Ertaga yana soya-quyoncha o‘ynaymiz», — deb shivirlabdi Momiq.
«Chiq-chiq, tugmacha... xayr, ekrancha...» — deb mayin pichirlabdi tun.

Bolajon sekin nafas olibdi... bir... Sekin chiqaribdi... ikki... Yana bir bor... uch...
Ko‘z qovoqlari og‘irlashibdi, oyoqchalar iliq ko‘rpa ostida tinchibdi. Xonada faqat oy nuri va sokin nafas qolibdi. Jajji qahramon shirin uyquga ketibdi. Xayrli tun, Ali.