Paxmoq va quvnoq bog‘cha

Bir bor ekan, bir yo‘q ekan, sokin oqshom tushgan shinam bir uyda jajji Ali yashar ekan. Xonada mayin sariq tungi chiroq yoqilgan ekan. Moviy osmonda mayda yulduzlar birin-ketin miltillab ko‘rinibdi. Ali yumshoq to‘shakchada o‘tirib, derazaga boqib qolibdi. Yonida eng vafoli va sevimli do‘sti bor ekan. Bu jajji do‘st — Paxmoq ismli momiq ayiqcha ekan. Paxmoqning quloqlari yumaloq, ko‘zlari quvnoq tugmachadek qora ekan. Bo‘yniga esa kichkina qizil sharfcha o‘rab olibdi. Uy ichi sokin, ko‘rpacha esa juda iliq ekan. Ali ayiqchani bag‘riga ohista bosibdi. Do‘stining iliqligi ko‘ngilga taskin beribdi. Shunda Paxmoq sekingina jilmayib, shivirlabdi: «Quchoqlayman mahkamroq, mehr bizga shamchiroq. Tongda o‘yin, kulgular, oqshom ona qaytib kelar».

Ertaga tongda bog‘chaga borish kerak ekan. Ali bir oz o‘yga tolib, xomush bo‘lib qolibdi. Yurakchasida kichik bir xavotir uyg‘onibdi. «Paxmoq, bog‘chada onamsiz qanday o‘ynayman?» — deb so‘rabdi Ali sekingina. «Onamni juda qattiq sog‘inib qolaman-ku». Paxmoq Ali tomon ohista yaqinlashibdi. U jajji do‘stining qo‘lidan muloyim tutibdi. «Bu tabiiy tuyg‘u, jajji do‘stim», — debdi ayiqcha mehr bilan. «Hamma bolalar ham onasini sog‘inadi. Bir oz ayrilib turish qiyindek tuyulishi mumkin. Ammo bu faqat vaqtinchalik xolos. Ona mehri esa doim sen bilan birga qoladi». Paxmoq boshini silab, yana o‘sha sehrli qo‘shiqni aytibdi: «Quchoqlayman mahkamroq, mehr bizga shamchiroq. Tongda o‘yin, kulgular, oqshom ona qaytib kelar». Ali chuqur nafas olib, buni tinglabdi.

Paxmoq quvnoq ko‘zlarini suzib, ertangi kun haqida so‘zlab beribdi. «Bog‘chada seni juda ajoyib o‘yinlar kutib turibdi», — debdi u zavq bilan. «Rang-barang yog‘och kubiklardan baland qasrlar qurasan. Qog‘ozga iliq sariq quyosh rasmini chizasan. Do‘stlaring bilan sho‘x qo‘shiqlar kuylaysan». Ali bu so‘zlarni eshitib, barchasini ko‘z oldiga keltiribdi. «Onam esa kechki payt quchoq ochib keladi, to‘g‘rimi?» — deb so‘rabdi Ali. «Albatta!» — debdi Paxmoq ishonch bilan. «Vaqt qushdek tez uchib o‘tadi. Sen o‘yinlarga to‘ymasingdan, oqshom tushadi. Onang seni yana mehr bilan bag‘riga bosadi». Alining yuzida iliq tabassum paydo bo‘libdi. U bog‘chaga xursand borishga va onasiga go‘zal gul rasmini chizishga qaror qilibdi.

Endi orom olish, shirin tushlar ko‘rish vaqti yetib kelibdi. Ali yumshoq ko‘rpasini bo‘ynigacha tortib olibdi. Yostiq oppoq patdek yengil, ko‘rpa esa juda mayin va issiq ekan. Paxmoq Ali bilan yonma-yon yotib, boshini yostiqqa qo‘yibdi. Xonaga oyning sokin kumush nuri mayin tushib turibdi. Moviy osmondagi yulduzlar shirin allalar aytayotgandek tuyulibdi. Paxmoq eng sekin, uxlatuvchi past ovozda pichirlabdi: «Quchoqlayman mahkamroq, mehr bizga shamchiroq... Tongda o‘yin, kulgular, oqshom ona qaytib kelar...» Nafaslar bir tekis va sokin bo‘libdi. Ko‘z qovoqlari asta og‘irlashibdi. Yurakdagi xavotir o‘rnini iliq xotirjamlik egallabdi. Ali shirin uyquga ketibdi. Xayrli tun, Ali.